Κλονίζεται η αξιοπιστία των Πολυεθνικών (Editorial)

Το Τραπεζικό Marketing έχει κατορθώσει να περάσει το μήνυμα ότι ο δανεισμός είναι όχι απλώς φυσιολογικός σε μια επιχείρηση ή ένα κράτος, αλλά σχεδόν απαραίτητος: Όταν, όμως, μια επιχείρηση ή ένα κράτος δανειστεί χρήματα ή πουλήσει περιουσιακά στοιχεία για να καλύψει τα έξοδά του, για οποιονδήποτε λόγο θα πρέπει αμέσως να χτυπήσω τα καμπανάκια του κινδύνου. Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά και σίγουρα ο επιχειρηματίας ή το κράτος καλά θα κάνει να ψάξει να βρει τον πραγματικό λόγο που τον οδήγησε στην ανάγκη του δανεισμού ή της εκποίησης της περιουσίας του.

Η σωστή επιχείρηση θα έπρεπε να λειτουργεί χωρίς δανεισμούς. Είναι ο απλούστατος τρόπος να γνωρίζει ο επιχειρηματίας αν πραγματικά κερδίζει ή όχι. Με αυτές τις απλές διαχρονικές διαπιστώσεις όταν κοιτάξουμε προσεκτικά τη δημιουργική λογιστική πολυεθνικών ή και κρατών, συνειδητοποιούμε ότι οι περισσότερες θα είχαν πτωχεύσει πριν από πολλά χρόνια.
Ας πάρουμε τη χώρα μας. Η καθαρή θέση της Ελλάδας είναι αρνητική.
Το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού των εσόδων του κράτους χρησιμοποιείται για να πληρώσει το κόστος του δανεισμού του.
Το παράδοξο είναι ότι διαθέτουμε ένα βαθύπλουτο κράτος με άπειρα έσοδα και περιουσιακά στοιχεία σε ακίνητα, επιχειρήσεις (ΔΕΚΟ, Τράπεζες κ.ά.) και αντί να χρησιμοποιήσουμε τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας Α.Ε. για να βγάλουμε κέρδη, πραγματικά κέρδη και όχι πλασματικά, πουλάμε μετοχοποιώντας φέτα-φέτα τον εθνικό πλούτο, μόνο και μόνο για να καλύψουμε τα τρέχοντα έξοδα του κράτους!
Είναι σαν να πουλάς το οικόπεδό σου για να καλύψεις τα καθημερινά έξοδα επιβίωσης. Ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτονται οι πολιτικοί μας να νοικοκυρέψουν τα έσοδα και τα έξοδα της χώρας, ώστε σε μια δεκαετία περίπου η Ελλάδα Α.Ε. όχι μόνο να καλύπτει τα έξοδά της αλλά και να κερδίζει για να εξοφλήσει τα χρέη της. Πάνω από όλα, όμως, υπάρχει το πολιτικό όφελος! Βέβαια, τα πραγματικά κέρδη δεν είναι καθόλου εύκολο να πραγματοποιηθούν, μόνο οι επιχειρηματίες, μικροί-μεγάλοι, γνωρίζουν το άγχος και την ανασφάλεια που δημιουργούν τα ανελαστικά έξοδα και τα ελαστικά έσοδα της επιχείρησής τους.
Δεν σχολιάζουμε το γεγονός ότι οι υπουργοί ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτονται τα κέρδη. Ο νους τους είναι πώς θα αυξήσουν τον προϋπολογισμό των εσόδων που τους παραχωρεί το κράτος και πώς θα τον ξοδέψουν!
Ο εκάστοτε δε υπουργός Εθνικής Οικονομίας που υποτίθεται ότι φέρει την ευθύνη της ισοσκέλισης του προϋπολογισμού του κράτους, κάνει κατάχρηση της παντοδυναμίας των μηχανισμών είσπραξης που διαθέτει και αρμέγει στην κυριολεξία τους μοναδικούς στυλοβάτες της Εθνικής Οικονομίας, τους επιχειρηματίες, κυρίως τους μικρομεσαίους, οι οποίοι δεν κοστίζουν ούτε μια δεκάρα σε κανέναν. Μόνο προσφέρουν! Η διαχείριση των οικονομικών του κράτους δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη σε καμία άλλη περίπτωση.
Τα στοιχεία της οικονομίας του κράτους το επιβεβαιώνουν.

Οι λόγοι είναι απλοί και είναι οι εξής:
1. Οι πολιτικοί είναι ανειδίκευτοι στη Διακυβέρνηση ή στη Διοίκηση. Είναι ειδικευμένοι στην Πολιτική.
'λλο το ένα, άλλο το άλλο. Προσωπικά δεν γνωρίζω ούτε έναν Υπουργό και των δύο κομμάτων εξουσίας ο οποίος να διοικούσε κάποια επιχείρηση, τα προϊόντα της οποίας να αγοράζονταν από το κοινό και να έβγαζε κέρδη! Και όμως, αυτοί οι κύριοι διαχειρίζονται τρισεκατομμύρια κατά βούληση, και εμείς οι άμοιροι τους παρακολουθούμε, ανήμποροι να αντιδράσουμε με οποιονδήποτε τρόπο!
2. Η διάρθρωση του κράτους είναι εντελώς ανοργάνωτη από Διοικητικής και Οικονομικής πλευράς. Π.χ. το ΙΚΑ, που διαχειρίζεται πάνω από 2 τρισ. το χρόνο, δεν διαθέτει κεντρικό λογιστήριο. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, είναι δεδομένο! Η κυβέρνηση της χώρας δεν διοικείται όπως θα έπρεπε, με έναν πρωθυπουργό ο οποίος θα συσκέπτεται μια φορά το μήνα με τους υπουργούς του, όπου ο καθένας θα αναφέρει τι έκανε το μήνα που πέρασε και αν ολοκλήρωσε τις εργασίες που έπρεπε να ολοκληρωθούν και τι θα κάνει το μήνα που έρχεται.
Αυτή η μηνιαία αναφορά από όλους προς όλους, με πρώτη την αναφορά του πρωθυπουργού για να δίνει το καλό παράδειγμα, βοηθάει το καράβι να διατηρεί την πορεία του και να οδεύει προς το στόχο του με το συντονισμό όλων των αξιωματικών του πληρώματος. Στην πραγματικότητα αυτό που ισχύει στη χώρα μας είναι η φιλοσοφία του καπετανάτου και η παραπλανητική δημιουργική Λογιστική. Ο κάθε υπουργός κάνει ό,τι θέλει. Αν υπάρξει διπλοκάλυψη ή σύγκρουση αρμοδιοτήτων, συνήθως οι υπουργοί τα βρίσκουν μεταξύ τους με ανταλλαγές συμφερόντων.
3. Δεν υπάρχει κανενός είδους Έλεγχος. Η δημόσια διοίκηση ασκείται από τα καπετανάτα, τα οποία αναφέρονται μόνο στη σκιώδη κυβέρνηση του κομματικού μηχανισμού του κόμματος που κυβερνά προκειμένου να καταθέσουν τον... όβολό τους!
Το κόμμα που κυβερνά, έχει έσοδα και κανένας δεν γνωρίζει το μέγεθός τους. Λέγεται ότι πλησιάζουν το 30% του επίσημου προϋπολογισμού του κράτους!
4. Η ερασιτεχνική διοίκηση που ασκείται είναι απίστευτη.
Μπορεί μια κρατική τράπεζα να χαρίσει στην κυριολεξία εκατοντάδες δισ. στον κατάλληλο προστατευόμενο επιχειρηματία του κόμματος, ή να χάσει άλλα τόσα δισ. με μετοχοδάνεια, ή μια ΔΕΚΟ να επενδύσει 500 δισ. δρχ. σε μια επένδυση άλλης χώρας και να τα χάσει και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αυτά πέρα από το πραγματικό και ρεαλιστικό κόστος που θα μπορούσε να έχει το κάθε δημόσιο έργο. Ένας φίλος μηχανικός μάς δήλωσε ότι το πραγματικό κόστος ενός δημόσιου έργου δεν ξεπερνά το 20-30% των χρημάτων που αφιερώνονται γι' αυτό και ότι τα υπόλοιπα μοιράζονται μεταξύ των εργολάβων και των... αρμοδίων !
Κάτω από τη μύτη μας, επομένως, σεβαστοί αναγνώστες, διακινούνται τρισ. δρχ. σε μαύρο χρήμα και το εξωφρενικό είναι ότι οι λίγοι αυτοί άνθρωποι που τα τσεπώνουν δεν είναι περισσότερα από εκατό άτομα.
Υπάρχουν δύο κόσμοι:
Ο Ανώκοσμος, που μας σερβίρεται από τα Αφεντικά μας και τα Αφεντικά των ΜΜΕ, και ο Υπόκοσμος, όπου διακινούνται τρισεκατομμύρια και ισχύει ο νόμος της ομερτά. Αν κάποιος παραβιάσει την ομερτά, φτάνουμε μέχρι ξήλωμα υπουργού ή φυλάκιση ή εξόντωση. Ο Υπόκοσμος δεν χαρίζει κάστανα!
Η μία όψη του νομίσματος είναι η γλυκιά, ήρεμη φάτσα του Ανώκοσμου και η άλλη, η άγρια αρπακτική φάτσα του Υπόκοσμου!
Το Σύστημα πρέπει να αλλάξει!