Δεν είναι η «Ανθρώπινη Απληστία» που δημιούργησε την τρέχουσα Παγκόσμια Οικονομική Κρίση. Η «Απληστία» είναι το Κίνητρο που ωθεί τον Άνθρωπο να Δράσει και να Δημιουργήσει, ένα γεγονός που αποδείχτηκε σωτήριο για τη διασπορά του πλούτου και για τη Δημοκρατία.
Ο Άνθρωπος είναι «Άπληστος» και «Εγωκεντρικός» εκ φύσεως. Τελεία και Παύλα. Με Ευχολόγια, Πολιτισμικές ή Θρησκευτικές αναφορές, όμως, δεν αντιμετωπίζεται ούτε ο «Εγωκεντρισμός του» ούτε η «Απληστία του»! Αντιμετωπίζεται μόνο με Μεθόδους. Ένα ρητό της Morax λέει: «Δεν Υπάρχουν Μεσσίες. Υπάρχουν Μέθοδοι».
Όλοι μας είμαστε κάπως Πολιτισμένοι και Διακριτικοί, μέχρι το σημείο που θίγονται τα Οικονομικά ή Συναισθηματικά Συμφέροντά μας! Τότε ο Πολιτισμός μας και η Διακριτική Συμπεριφορά μας πάνε... περίπατο! Είτε είσαι Κληρικός είτε... Λόρδος, θα γράψεις εκεί που όλοι γνωρίζετε και τις Ευγένειες και τους Τύπους!
Γι' αυτό και όλα «τα Συστήματα και οι Μέθοδοι» Διακυβέρνησης μιας Επιχείρησης περιλαμβάνουν Νομοθετημένους «Μηχανισμούς» και «Δικλείδες» Ασφαλείας, από την Πολιτεία, ώστε οι Επιχειρήσεις να μην παρασύρονται από την Απληστία τους και να Παραπλανούν ή να κλέβουν τον Κόσμο.
Με το ίδιο Δημοκρατικό Πνεύμα μια Σύγχρονη Δημοκρατία αντιμετωπίζει τον Πολίτη ως μια Ανεξάρτητη Μονάδα-Μέλος της Δημοκρατίας και έχει προβλέψει για τα «Ανθρώπινα Δικαιώματά του», αλλά ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει και για αυτόν Νομοθετημένους Μηχανισμούς και Δικλείδες Ασφαλείας, ώστε οι Υποχρεώσεις του απέναντι στην Πολιτεία να τηρούνται, ώστε να μην είναι εύκολο ο ένας, πάλι λόγω της φυσιολογικής Απληστίας και του Εγωκεντρισμού του, να καταπατά τα Δικαιώματα του άλλου!
Μέχρι αυτό το σημείο όλα ακούγονται καλά και φρόνιμα.
Το Μέγα όμως Πρόβλημα όλων σχεδόν των Δημοκρατιών του κόσμου είναι ότι οι φίλοι μας Πολιτικοί, που μονοπωλούν το σχεδιασμό και τη συγγραφή των Νόμων και των Μηχανισμών του Κράτους, προκειμένου όλοι να Προστατευτούμε από τα πανίσχυρα Δεδομένα του «Εγωκεντρισμού και της Απληστίας» του παράγοντα Άνθρωπος, έχουν αφήσει το δικό τους Ρόλο και Καθήκοντα Έ ξ ω από αυτούς τους Μηχανισμούς.
Φρόντισαν οι Νομοθέτες Πολιτικοί να εξαιρέσουν τους Εαυτούς τους από αυτές τις Δικλείδες Ασφαλείας όσον αφορά τις Υποχρεώσεις τους απέναντι στους Πολίτες και στους Κανόνες της Δημοκρατίας, περί ίσης και Δίκαιης Αντιμετώπισης των Πολιτών.
Καθιέρωσαν για τους Εαυτούς τους τον εντελώς απαράδεκτο «Αυτοέλεγχο των Εξουσιών», λες και όταν εκλέγονται από τους Πολίτες να Διαχειριστούν τα Κοινά, αυτόματα χρίζονται ως «Ημίθεοι Ήθους και Ακεραιότητας» και έχουν το θράσος να επιμένουν να μας το επιβάλλουν μπερδεύοντας την «Πολιτική Απόφαση» με την «Απάτη», εφευρίσκοντας και μια ηλίθια ερώτηση: «Θέλετε να Ποινικοποιήσουμε την Πολιτική Ζωή του Τόπου;».
Η Διακυβέρνηση ενός Κράτους δε διαφέρει από τη Διακυβέρνηση μιας Επιχείρησης. Και οι δύο περιπτώσεις διαθέτουν Έσοδα και Έξοδα και η Δίκαιη, Χρηστή και Παραγωγική Διακυβέρνηση-Διαχείριση είναι επιβεβλημένη.
Ενώ στις Επιχειρήσεις αυτή ασκείται βάσει ορισμένων Ορθόδοξων Κανόνων, δεν Ασκείται με τον ίδιο τρόπο από την Πολιτεία. Η Πολιτεία Διαχειρίζεται τα Οικονομικά του Κράτους εντελώς αυθαίρετα με το γνωστό τρόπο, χωρίς να υπόκειται σε κανέναν απολύτως ουσιαστικό Έλεγχο για τον τρόπο με τον οποίο τα Διαχειρίζεται, ούτε υπάρχουν Μηχανισμοί επιβολής Κυρώσεων, όταν καταχρώνται το Δημόσιο Χρήμα.
Άλλα Μέτρα και Σταθμά ισχύουν για τον Παράγοντα «Άνθρωπο-Πολίτη» και τον «Άνθρωπο-Επιχείρηση» και άλλα για τον «Άνθρωπο-Εξουσία»!
Η Επίλυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Κραχ που ζούμε και το οποίο απασχολεί τα 20 ισχυρότερα κράτη στον κόσμο θα πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς το σημείο: Της «Επαρκούς και Αυστηρά Ελεγχόμενης Διακυβέρνησης ενός Κράτους»!
