Τότε, τη δεκαετία του 1970, το «Banking» ήταν ό,τι πιο εντυπωσιακό θα μπορούσε να ακολουθήσει ένας φιλόδοξος απόφοιτος με πτυχίο ΜΒΑ, Major in Banking & Finance!
Το ίδιο ίσχυε και για τις Εταιρείες Συμβούλων. Ήταν η δεύτερη επιλογή.
Τα τριάντα χρόνια που πέρασαν, μετά το... Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, 1945-1975, η θέση του Vice President, του δικού μας Διευθυντικού Στελέχους, ήταν η καλύτερη επαγγελματική θέση καριέρας, η οποία απολάμβανε μεγάλη κοινωνική καταξίωση. Ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας νέος ή νέα που σπούδαζε Διοίκηση Επιχειρήσεων. Η εικόνα αυτή στηριζόταν με απόλυτη Ακεραιότητα και Ήθος.
Οι περιπτώσεις «πονηρών» Vice Presidents, που παρανομούσαν και συλλαμβάνονταν, ήταν ελάχιστες. Η Ακεραιότητά τους και το Ήθος τους ήταν δεδομένα. Ζούσαν στις καλύτερες συνοικίες, τα παιδιά τους πήγαιναν στα καλύτερα σχολεία, ήταν μέλη της εκκλησίας της συνοικίας τους και, με δυο λόγια, ήταν άτομα υπεράνω πάσης υποψίας, για παράνομες ή παραπλανητικές ενέργειες, είτε προς τους Μετόχους ή προς τους Πελάτες τους. Εμπιστευόσουν ό,τι σου έλεγε ο Τραπεζίτης σου και αποφάσιζες επιτόπου να κάνεις αυτό που σου έλεγε.
Οφείλω να ομολογήσω, ωστόσο, ότι μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ο χώρος λειτουργούσε όπως σας τον περιγράφω. Η δεκαετία του 1980 άρχισε να παρουσιάζει μιαν άλλη εικόνα, η οποία δεν ίσχυε στο παρελθόν. Λες και εισέβαλε κάποιο μικρόβιο... στην Επιχειρηματική Ζωή της Αμερικής και ανέτρεψε τα πάντα! Το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο άρχισαν να εμφανίζονται και να σοκάρουν τους πολίτες.
Η φρενίτιδα των τριμηνιαίων κερδών είχε κυριεύσει τις ψυχές των Επιχειρηματιών και των Επαγγελματιών CEO και δε δίσταζαν ακόμη και να παρανομήσουν, προκειμένου να παρουσιάσουν Κέρδη, για να ανεβεί η Αξία της Μετοχής της Εταιρείας, και κατά επέκταση να αυξηθεί και η δική τους Περιουσία, δεδομένου ότι όλοι είχαν από ένα σεβαστό αριθμό Μετοχών στην κατοχή τους! Έτσι, εμφανίστηκαν τα γνωστά σκάνδαλα της δεκαετίας του 1990 και εντεύθεν και ακολούθησαν μέχρι τις μέρες μας.
Η εικόνα της ακεραιότητας του CEO ή του Επιχειρηματία άρχισε να πέφτει ,για να φτάσουμε στις μέρες μας να τη βλέπουμε τελείως καταρρακωμένη, γεμάτη από καταγγελίες για Κατάχρηση Εξουσίας, Ενσυνείδητη Ενορχηστρωμένη Παραπληροφόρηση, Παγίδευση του Πελάτη και άλλα πολλά, που γκρεμίζουν την εικόνα του άφθαρτου, ακέραιου Τραπεζίτη ή Βιομήχανου των προηγούμενων δεκαετιών.
Το Ε.Μ. είχε δημοσιεύσει στο παρελθόν ένα σύντομο αρθράκι που είχε τίτλο: «Η ψύχωση των Κερδών γκρέμισε την Αξιοπιστία των Τραπεζών!». Παρακαλούμε, επομένως, τους καθ' όλα Αξιόλογους Τραπεζίτες της Eλλάδας να σταματήσουν την «Ενορχηστρωμένη Παραπληροφόρηση» των Πελατών τους και να θεσμοθετήσουν μια Νέα Αρχή: Διαφάνεια και Ανακοίνωση με μεγάλα γράμματα όλων των Χρεώσεων, Εξόδων και Αμοιβών που χρεώνουν τους Πελάτες τους.
Τους διαβεβαιώνουμε δε θα μειωθούν οι εργασίες τους! Διαφορετικά, δε θα μπορούν να κρύβονται πλέον πίσω από τις λέξεις«Είμαστε μια Καπιταλιστική χώρα και επιδιώκουμε με όλα τα μέσα που διαθέτουμε το "Κέρδος"»!
Συμφωνούμε επί της Αρχής!
Άλλο πράγμα, όμως, είναι το «Κέρδος» και άλλο η «Παραπληροφόρηση»!
Ο Καπιταλισμός δεν υποστηρίζει την «Παραπληροφόρηση»! Υποστηρίζει το «Έντιμο» και καθαρό «Κέρδος»! Οι Τράπεζες θα πρέπει να χωνέψουν ότι τα εκατομμύρια που επενδύουν για τις ΕΚΕ ενέργειές τους δεν αποσβένουν τη δυσμενή εικόνα που δημιουργεί η «Παραπληροφόρηση» των πελατών τους όσον αφορά το κόστος των χρημάτων που τους δανείζουν!
Η «Παραπληροφόρηση» ροκανίζει τη χρησιμότητα της ΕΚΕ!
